TANIEC NIEBIESKIEGO MOTYLA

Blue morpho żyje w lasach tropikalnych Ameryki Łacińskiej. Jeśli cię zapytałem, jakiego koloru są skrzydła? byłoby ci wybaczone za powiedzenie, że są niebieskie, ale nie są niebieskie. Jak to się dzieje?

Oko ludzkie jest „dostrojone”, aby widzieć tylko bardzo wąski zakres widma elektromagnetycznego. Nazywamy to wąskim pasmem widmem światła widzialnego. Wszystko poza tym wąskim pasmem jest niewidoczne gołym okiem.  

light-rays-prism-ray-rainbow-spectrum-di

The angle of deviation is the angle made between the incident ray of light entering the first face of the prism and the refracted ray that emerges from the second face.

Blue_Morpho.jpg

Błękitny motyl Morpho (Morpho peleides)

Kolejność zależy od długości fali; zaczynając od koloru czerwonego o najniższej (najwolniejszej) częstotliwości, a kończąc na ultrafioletowym kolorze o najwyższej (najszybszej) częstotliwości. Każdy kolor wydaje się wyraźnie oddzielony od wszystkich innych, ponieważ każdy zajmuje swoją własną względną „przestrzeń”.

Czarno-białe zdjęcie poniżej to mikroskopowy obraz ze skaningu elektronowego przypominających zęby grzbietów skrzydła. Zęby są ustawione w dokładnie takiej samej odległości od siebie, jak zakres częstotliwości żółtego światła (565-590nm). Kiedy białe światło „uderza” w skrzydło, odejmowane są żółte częstotliwości widma światła widzialnego. Białe światło minus żółty, zmieni kolor na niebieski. Technicznie rzecz biorąc, skrzydło nie jest niebieskie, wydaje się niebieskie dla ludzkiego oka w procesie odejmowania częstotliwości kolorów.

Niebieskie skrzydło motyla Morpho pokazuje, jak ostrożni musimy być starając się odróżnić prawdę od kłamstw. Jeśli boimy się spojrzeć dostatecznie głęboko, możemy dać się zwieść myśleniu, że niebieski jest niebieski, podczas gdy nim nie jest.

electron-microscope-image-of-blue-morpho

Zdjęcie: Shinya Yoshioka, Uniwersytet w Osace

Precyzyjne ułożenie tych przypominających zęby wypukłości sprawia, że skrzydło motyla wydaje się niebieskie. Częstotliwości żółtego światła są wychwytywane przez przegrody i neutralizowane, dlatego gołym okiem skrzydło wydaje się niebieskie. Gdyby odstępy między zębami były bardziej oddalone lub bliżej siebie, odejmowałyby różne częstotliwości widma światła widzialnego.

colour-frequency-chart.png

IDEALNIE NIEDOSKONAŁY

Stworzenie wyglądu określonego „koloru” metodą odejmowania częstotliwości wymaga dogłębnego zrozumienia praw fizyki. Metoda odejmowania częstotliwości wymaga również umiejętności dokładnego pomiaru długości fal w nanoskali. Nawet jeśli te rzeczy są znane, nadal istnieje wyzwanie, jakim jest zbudowanie struktury o rozmiarze nano, zdolnej do odejmowania kolorów. Aby struktura stała się żywą istotą, dodaje zupełnie nową warstwę złożoności. Aby było pięknie, kolejna warstwa. I tak dalej i tak dalej.

To, co jest tak imponujące w tych organicznych strukturach, to fakt, że nie są one „doskonałe”, a mimo to, pomimo tej dostrzeganej niedoskonałości, działają absolutnie doskonale. Do opisu tego zjawiska używam określenia „doskonale niedoskonały”.

W powyższym przykładzie żadne dwa zęby nie są dokładnie tego samego rozmiaru, ale wszystkie mieszczą się w niezbędnych tolerancjach, które sprawiają, że proces odejmowania koloru działa niezawodnie. W „niedoskonałości” powoduje, że skrzydło wielowymiarowy a każdy deflektor pochłania nieco inną częstotliwość żółtego widma w zakresie 565-590nm. Przesunięcie barwy uzależnione jest od kąta świecenia źródła światła względem powierzchni skrzydła,

The-gateway-graphic-bfwings.png
owl-butterfly-egg.jpg

Jaj motyla Źródło zdjęcia: National Geographic Hiszpania

Motyl nigdy nie chodzi do szkoły, aby nauczyć się latać; wiedza o tym, jak latać, jest wpleciona w samą tkankę jego „bycia”. Chodzi mi o to; jeśli pełzającego robaka można zamienić w latającego motyla, to dlaczego mielibyśmy obawiać się wyniku naszej własnej transformacji?

Prawdziwym przejawem inteligencji nie jest wiedza, ale wyobraźnia”. Albert Einstein

sound.jpg

When grains of sand are placed on a vibrating metal plate, the transition between one frequency 'pattern' and another, is extremely chaotic.

 

As the old pattern dissolves, the grains of sand become highly agitated, and remain in this state, until the next harmonic frequency is reached. The new pattern focuses the grains of sand and they become relatively 'still’.

The geometry of each frequency is immutable, and the waveform geometry of each pattern is totally unique.

Cymatics is the study of waveform phenomena. Discover more about this fascinating subject here.